strona główna

WILEŃSKIE HOSPICJUM IMIENIA
BŁOGOSŁAWIONEGO KS. MICHAŁA SOPOĆKI

XVII Światowy Dzień Chorego stał się dniem inaugurującym istnienie pierwszego na Litwie hospicjum, które przyjęło nazwę "Wileńskiego Hospicjum im. bł. ks. Michała Sopoćki".

Dom Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego, w głębi budynek hospicjum

Budynek przeznaczony na hospicjum stacjonarne - wymaga gruntownego remontu

Dom Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego stał się w tym wyjątkowym dniu - 11.02.2009 r., miejscem spotkania ludzi o szerokich umysłach i sercach, którzy reprezentowali różne środowiska
- duchowieństwo, przedstawicieli różnych wyznań i zawodów, świat mediów, biznesu, polityki, studentów), razem ponad 100 osób, które zjednoczył temat cierpienia, choroby i formy niesienia pomocy osobom umierającym.

Podczas zorganizowanej przez siostry Konferencji, o znamiennym tytule - "Z dłońmi pełnymi serca", uczestnicy mieli możność wysłuchania prelekcji s. Michaeli Rak na temat idei i zasad funkcjonowania opieki hospicyjnej i paliatywnej, wziąć udział w dyskusji na temat - "Czy w Wilnie potrzebne jest hospicjum?", obejrzeć dwie prezentacje multimedialne o hospicjum i cierpieniu dziecka oraz uczestniczyć wraz z pierwszymi podopiecznymi hospicjum we Mszy św. i sakramencie namaszczenia chorych, które były sprawowane przez siedmiu kapłanów Archidiecezji Wileńskiej
i Braci Jezusa Miłosiernego.

Przy poparciu i aplauzie zebranych ogłoszono powstanie Wileńskiego Hospicjum błogosławionego ks. Michała Sopoćki. Całemu dziełu w imieniu swoim i Jego Eminencji Audrysa Juozasa Backisa błogosławieństwa udzielił bp Juozas Tunaitis.

„Z dłońmi pełnymi serca”

Z inicjatywy siostry Michaeli Rak rozpoczęła się organizacja wileńskiego hospicjum. W Polsce
siostra Michaela znana jest z wieloletniej działalności na rzecz hospicjum onkologicznego w Gorzowie Wielkopolskim. I zapewne długo by jeszcze w tym mieście pozostała, gdyby nie było propozycji Jego Ekscelencji kardynała Audrysa Juozasa Bačkisa, by Siostry Jezusa Miłosiernego podjęły się założenia podobnego hospicjum w Wilnie. Ufając Woli Bożej, siostra Michaela
jest już w Wilnie od kilku miesięcy, uczy się litewskiego i buduje Dom - hospicjum,
gdzie ma zamieszkać Dobroć i Miłość.

W czasie zorganizowanego spotkania, siostra starała się przedstawić zebranym idee i cel działalności hospicyjnej. Hospicjum ma być miejscem pełnym nadziei i godnego życia
- aż do chwili odejścia z tego świata. Nie może być tylko przytułkiem, zakładem, w którym chory żegna się z życiem doczesnym. Ma być takim domem, gdzie się otula samotnego w swym cierpieniu człowieka płaszczem miłości, dobroci i nadziei.

Zgodnie z założeniami ruchu hospicyjnego, w przestrzeń psychologiczną, duchową i fizyczną chorego należy wprowadzić osoby, które te przestrzenie wypełnią: psychologów, osoby duchowne, lekarzy-specjalistów, pielęgniarki, osoby, przepełnione miłością bliźniego, potrafiące znaleźć
z nim wspólny język, gotowe w imię Boże wziąć na swe ramiona część jego cierpień.

Ja również, jako młoda dziewczyna, przeżyłam podobną tragedię - wykryto u mnie guza w głowie
- powiedziała siostra Michaela. Ja również się buntowałam: dlaczego właśnie mnie to spotkało?! Dlatego wiem jak pacjentom hospicjum niezbędny jest kontakt z osobą duchowną, potrafiącą ten bunt wyciszyć, chorego uspokoić, dać mu nadzieję, przygotować do godnego odejścia.

Działalność hospicyjna to również otoczenie opieką rodziny chorego, która czuje się bezradna
i zagubiona wobec zaistniałego nieszczęścia. Prawnik, notariusz, pracownik socjalny
- także są w tej pracy niezbędni, gdy, na przykład, umiera matka, zostawiając nieletnie dzieci.
Należy im załatwić rodzinę zastępczą, uporządkować dalsze życie. Siostra Michaela, która jest
z wykształcenia prawnikiem, w tej dziedzinie posiada wiedzę i doświadczenie.

Działalności hospicjum przyświecają trzy podstawowe idee: ponad podziałowość (narodowościowa, wyznaniowa, polityczna itd.), wolność podopiecznego (pomagać mu na tyle, na ile sam pozwoli) oraz bezinteresowność i nieodpłatność (bezpłatna pomoc we wszystkich trzech wymienionych
wyżej sferach). Hospicjum przewiduje opiekę nad chorymi w zależności od ich stanu zdrowia:
I - w ich domu
II - dzienny pobyt w hospicjum
III - stacjonarną

Hospicjum - mówiła siostra Michaela - to nie jest tylko pomoc fizyczna i duchowa.
Jest to misja, którą siostry starają się wypełniać całym swoim życiem. W Gorzowskim hospicjum
ja nie pracowałam, ja przez 15 lat mieszkałam z umierającymi, żyłam wspólnym życiem, uczyłam się prawdy o życiu od umierających.

Hospicjum stawia pierwsze kroki, chociaż nie ma na razie osobowości prawnej. Ma już pierwszych pacjentów. Chorymi siostry opiekują się w ich domach. Brakuje na razie pomieszczeń, by hospicjum mogło funkcjonować stacjonarnie. Są też pierwsi wolontariusze, którzy chcą bezinteresownie
nieść pomoc cierpiącym. W większości jest to młodzież, studenci.

Profesor Laima Griciute, reprezentująca na spotkaniu onkologów wileńskich, wyraziła swe uznanie
i aprobatę dla pracowników hospicjum i całego ruchu. A siostra Michaela wobec zebranych zasugerowała, że w razie potrzeby chciałaby liczyć na jej fachową pomoc - pani profesor
nie powiedziała nie.

Na zakończenie uczestniczący w spotkaniu ks. biskup Juozas Tunaitis udzielił błogosławieństwa organizatorom powstającego hospicjum, życząc im pomyślności w spełnieniu się wszystkich założeń, o których była mowa. Jego Ekscelencja zaznaczył, że pomysł takiego przybytku opieki dawno się zrodził w sercu JE kardynała Backisa, napotykał jednak trudności na drodze materializacji.
"Chwała Bogu, że zawdzięczając Siostrom Jezusa Miłosiernego dochodzi do konkretów"
- powiedział ks. biskup. Przypominając zebranym, iż ten szczytny cel i szlachetna praca miła
jest Bogu, który tworząc człowieka powiedział, iż nie powinien on być samotny...

Słowa siostry Michaeli do zebranych dopełnił film o śmiertelnie chorych dzieciach, z których najmłodsze liczyło sobie zaledwie dwa miesiące...

Msza święta i namaszczenie chorych odbyło się w kaplicy sióstr, w której niegdyś mieściła się pracownia malarza Eugeniusza Kazimirowskiego i w której powstał pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego (zobacz Wspomnienia ks. Sopocki).

MOŻNA SIĘ ZWRACAĆ O POMOC I Z POMOCĄ

ZGROMADZENIE SIÓSTR JEZUSA MIŁOSIERNEGO
Ul. Rasu 6, LT 11 350 Vilnius
Tel 0037/05 212 10 90
e-mail: zsjmwilno@wp.pl

Jeśli ktoś zechce pomóc podajemy nr konta:
LTL 152140030000152637;
PLN 312140030000152640;
USD 682140030000152653;
EUR 082140030000152666
SWIFT NDEALT2X.

<< spis treści
www.faustyna.eu

do góry

Prawa autorskie zastrzeżone © Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego
Kopiowanie tekstów i obrazu Jezusa Miłosiernego dozwolone wyłącznie
z podaniem pełnej nazwy źródła pochodzenia lub aktywnym linkiem do strony www.faustyna.eu