strona główna

MALARZ MARCIN EUGENIUSZ KAZIMIROWSKI

Marcin Eugeniusz Kazimirowski syn Augusta i Marii z Kossakowskich,
urodził się w 1873 r. w Wygnance na Podolu, zmarł w 1939 r. w Białymstoku.

Studiował w latach 1892-1897 na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem F. Cynka,
J. Jabłońskiego, W. Łuszczkiewicza praktykował w pracowniach T. Axentowicza i L. Wyczółkowskiego. W 1896 r. otrzymał srebrny medal i stypendium Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie. Rok później wyjechał do Monachium, gdzie uczył się najpierw w prywatnej szkole A. Azbego, a później na Akademii u J. C. Hetericha. Następnie był uczniem prywatnej
szkoły Baila w Paryżu.

Po powrocie do Krakowa studiował na II semestrze 1898/1899 na Akademii Sztuk Pięknych
pod kierunkiem Wyczółkowskiego. W 1900 r. w czasie pobytu we Włoszech uczestniczył w kursie zimowym Akademii Św. Łukasza w Rzymie. Do 1914 r. mieszkał w Krakowie. Często wyjeżdżał podejmując się prac zarobkowych, m.in. polichromii w kościołach, namalował tła do obrazów zdobiących westybul dworca kolejowego we Lwowie. Letnie miesiące spędzał w wiejskich posiadłościach u przyjaciół na Ukrainie i na Wileńszczyźnie, malując pejzaże i portrety.
Przyjaźnił się z Wacławem Lednickim, będąc w okresie wakacyjnym 1910 r. w ich majątku
w Borku nad Dnieprem, malował portrety członków rodziny Lednickich oraz okoliczne widoki.
Z rodziną Lednickich w 1911 r. spędził kilka tygodni w Moskwie.

Pierwszą pracą wystawioną w TPSP w Krakowie w 1898 r. było ,,Studium mnicha''.
W 1904 r. salon J. Latoura we Lwowie zorganizował ekspozycję kilkudziesięciu prac. W bardzo płodnym okresie twórczości, trwającym do 1914 r., każdego roku Kazimirowski brał udział
w wystawach krakowskiego TPSP niejednokrotnie pokazując po kilkanaście lub kilkadziesiąt obrazów olejnych, pasteli, akwareli, szkiców i rysunków. Wystawiał w Krakowie z ugrupowaniem Zero i w ramach Powszechnego Związku Artystów Plastyków w TPSP we Lwowie.
W latach 1909-1913 w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.

Od 1915 r. Kazimirowski był długoletnim nauczycielem seminarium nauczycielskiego w Wilnie
i dekoratorem teatralnym w Teatrze Wielkim i Teatrze Polskim w Wilnie. Należał do Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków i Wileńskiego Towarzystwa Niezależnych Artystów Malarzy, biorąc udział w wystawach obu tych ugrupowań. Malował widoki Wilna i jego okolic, obrazy
o tematyce religijnej, parokrotnie portretował Józefa Piłsudskiego. W 1934 r. na zamówienie
ks. Sopoćki namalował obraz Jezusa Miłosiernego według wskazówek św. Faustyny. (zobacz Obraz).

Od 1936 r. zamieszkał w Białymstoku, kierował założonym Związkiem Propagandy Turystycznej Województwa Białostockiego. W 1939 r. był prezesem Oddziału Towarzystwa Krajoznawczego.
W czasie pobytu w Białymstoku namalował kilkadziesiąt pejzaży, obrazów religijnych i portretów, m. in. portret Henryka Dąbrowskiego. Na wystawie Białostockiej Grupy Plastyków pokazał około 100 obrazów. Cały dorobek białostocki Kazimirowskiego zaginął po jego śmierci w 1939 r. Dorobek malarski pozostawiony w Krakowie i we Lwowie zaginął w czasie II wojny światowej.
Zachowało się tylko kilka obrazów z okresu wileńskiego.

<< spis treści
www.faustyna.eu

Prawa autorskie zastrzeżone © Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego
Kopiowanie tekstów i obrazu Jezusa Miłosiernego dozwolone wyłącznie
z podaniem pełnej nazwy źródła pochodzenia lub aktywnym linkiem do strony www.faustyna.eu